باور عشق برایش سخت است ...

ای خدا باز به یاری نسیم سحری

می شود آیا باز دل به دل نازک من بربندد ...

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد

جام اندوه تو مرا همره و همرام کرد .

امشب به سوگ ارزوهايم نشسته ام و در غم نبودنت اشك فراق مي ريزم...

امشب شمع حسرت ارزوهاي بر باد رفته ام ذره ذره اب ميشود...

امشب براي مرگ ارزوهايم لباس سياه پوشيده ام ...

كاش امشب كسي براي عرض تسليت به خانه دلم مي امد...

كاش امشب تو بودي و دلداري ام ميدادي و دفتر كال ارزوهايم را ورق ميزدي ...

اما...اما افسوس كه تو نيستي و زندگي بي تو قشنگ نيست

گفت: عزيزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی، که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار بگريم؟

گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمی‌رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ، فرياد بلند من بود که: عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسي.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، پناهت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برايم بگويی؛ آخر تو بنده من بودی، چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر صدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنيدن خدايی ديگر، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی، همان بار اول شفايت می دادم.

گفتم: مهربانترين خدا، دوست دارمت.

گفت: عزيزتر از هر چه هست، من دوست تر دارمت 

تو از دردی كه افتادست بر جانم چه می دانی؟
                                       دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی
تمام سعی تو كتمان عشقت بود در حالی
                                    كه از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی
فقط يك لحظه آری با نگاهی اتفاق افتاد
                                       چرا عاقل كند كاری كه بازآرد پشيمانی؟

 

می‌خواهم و می‌خواستمت، تا نفسم بود
                                        می‌سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود
دست من و آغوش تو، هيهات، که يک عمر
                                                تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود
لب بسته و پر سوخته، از کوی تو رفتم
                                                رفتم، به خدا گر هوسم بود، بسم بود 

سلام عشق من...

در انتظار تو هستم ...

می دونی انگار زده به سرم ...

دلم برات تنگ شده نازنین... 

شدم اون هرزه گیاهی که گلاش                         پرپر دستای خار و خسی نیست

     دیگه دل با کسی نیست                                       دیگه فریاد رسی نیست

        آسمون ابری شده                                          دیگه خارو خسی نیست

                    ­        " بوی بهار منی"

  چقدر تشنه ام و تو،

                    ­        " قطره های بارانی"                                       

      چقدر سرشار زندگی ام،

       چقدر خسته ی خاطره ام،

   من در راه جستجوی خودم ، گم شده ام،               

          و تو،

                    ­          " نشانه های مقصدی"

    ردیف سپیدارها را می شمارم،

   پرنده ای سبک با ل روی شاخه ی نازک خیال،

    من عاشق پرنده های مهاجرم،

                 بیا در یکد یگر سفر کنیم،

باهمين دست به دستان تو عادت كردم ، اين گناه ست
. . . ولي جان تو عادت كردم

جا براي تن گنجشك زيادست ،
اما به درختان خيابان تو عادت كردم

سالها سخت تر از باور من خط خوردند ، ، ،
تابه نه گفتن آسان تو عادت كردم

گرچه گلدان من از خشك شدن مي ترسد ،
به ته خالي ليوان تو عادت كردم

دستم اندازه يك لمس بهاري سبز است ،

بس كه بي پرده به دستان تو عادت كردم
. . . . . .

 مانده ام آخر اين شعر چه باشد انگار به ندانستن پايان تو عادت كردم

دامنت پرگل باد



آن که بیناست مرا ياد تو مي اندازد

تو که نزدیک تر از من به منی ، دانی

دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد?

هر زمان نغمه ي عشقي است كه من مي شنوم

از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد

سرخي قلب من را سبزينه کرده رفتي

آن گل که تو نمودي از خون دل سيراب

پژمرده گشته اکنون از آن زمان که رفتي

يــادش بخـــير آن روز لبخنـــد آخــر تــــو

با گونه هاي سرخت خنديدي و تو رفتي

گفتي که در ره ما مرگ است خط آخر

افسوس از اين زمانه مرگ آمد و تو رفتي

چيزي ندارم از تـــو جز پاره هاي عکسي

جز خاطرات اشکم در لحظه اي که رفتي

عطر خوش نسيمت بوي بهشت مي داد

فردوس خاک پا شد از آن زمان که رفتي

دارم هنــــــوز در ياد آن آخـــرين کـــلامت

تو از دلم کنده بودی

انگار نه انگار که یه روز تو با دلم مونده بودی  

اروم اروم با دلم از تنهائی ها گفته بودم

همون دلی رو که یه روز خودم بهت بسته بودم

دل میگه مهربونی رفیقی هم زبونی

من میگم اخه من چی همش به فکر اونی

دل میگه اروم بگیر به این یکی خو بگیر

من میگم روی خوش تو نشون نده رو بگیر

دل میگه همنشینه رفیق دلنشینه ، من میگم عادتت شد ، دشمن خوش نشینه

اروم اروم گریه کردم ، از بخت بد شکوه کردم

از تو پیش دل تنها ، بد گفتمو گله کردم

اروم اروم گریه کردم

دل میگه سهم من چی ؟ مرحم درد من چی ؟

رفت بهار عمر پس ، آرزوهای من چی

من میگم باشه یکبار برای اخرین بار ، اونهم بخاطر تو، میبخشمش من این بار .  

هرکی که عاشقتره ..... قلبش برندست

تو قفس اسیرن اما ..... با دو بال عشق و رویا

 میرسن به هم هزار بار ..... چشم به راه صبح فردا

میکشن عکس دو تا قلب..... رو تن ِ سرد ِ یه میله

 آرزو دارن که تا صبح ..... دلاشون از غم نمیره

کاش میشد که آرزوشون ..... جون ِ واقعی بگیره

 ولی افسوس که دلاشون ..... توی این قفس میمیره

من به عشقت امشب اما ..... دل یک قفس شکستم

با دو خط شعر و ترانه ..... دل و از قفس گسستم

میدونم که واقعیت ..... از یه رویا جون میگیره

میدونم که آرزومون ..... رنگ ِ واقعی میگیره

خانه من بی تو ای يارم ويرون شده

گرچه عمر آشنايي مان کوتاه بود

همچو يک رويای شيرين در خواب بود

ليک ارزش در زمان نيست در محتوی است

ارزش تو در تو است و اين نعمت است

گر چه امروز تقدير ما را کرد از هم جدا

نوگل زيبايم را از باغم کرد جدا

ليک گفتم لطف حق اينچنين گرديده است

راه ما را از هم اينچنين ببريده است

آخه عشق اجباری نیست تو زندون من نمون
حالا که فکر رفتنی دیگه از موندن نخون

تا دیدم می خوای بری دلم را تو سد نکرد
برو فردا مال تو دیگه اینجا بر نگرد

بدون من بعد من دلت رو هر جا جا نذار
غم با من بودنو تو بعد من یادت نیار

اگه شونت تکیه گاهه پس چرا من تنها شدم
چرا هر لحظم همیشه منم تنها با خودم

یه تصویر از عکس چشمات روی دیوار دلم
چقدر قصه ام خنده داره چقدر بیکاره دلم

تا دیدم میخوای بری دلم راتو سد نکرد
برو فردا مال تو دیگه اینجا برنگرد

 کاش میشد

 هر كسي از من خواست با او باشم از من دور شد مهرباني ديد و از اين لطف من مغرور شد خواستم با او بمانم تا ابد هم آشيان ديدم اما هر چه راگفتم به او در گور شد كاش مي شد قلب وسعت مي گرفت شمع با پروانه الفت مي گرفت كاش مي شد در پس احساسها خنده ها از اشك سبقت مي گرفت كاش مي شد از الفباي وجود عين و شين و قاف نشات مي گرفت كاش ميشد در پس سجاده ها يك دعا تا اوج رفعت مي گرفت  .