سلام عشق من...

در انتظار تو هستم ...

می دونی انگار زده به سرم ...

دلم برات تنگ شده نازنین... 

شدم اون هرزه گیاهی که گلاش                         پرپر دستای خار و خسی نیست

     دیگه دل با کسی نیست                                       دیگه فریاد رسی نیست

        آسمون ابری شده                                          دیگه خارو خسی نیست

                    ­        " بوی بهار منی"

  چقدر تشنه ام و تو،

                    ­        " قطره های بارانی"                                       

      چقدر سرشار زندگی ام،

       چقدر خسته ی خاطره ام،

   من در راه جستجوی خودم ، گم شده ام،               

          و تو،

                    ­          " نشانه های مقصدی"

    ردیف سپیدارها را می شمارم،

   پرنده ای سبک با ل روی شاخه ی نازک خیال،

    من عاشق پرنده های مهاجرم،

                 بیا در یکد یگر سفر کنیم،

باهمين دست به دستان تو عادت كردم ، اين گناه ست
. . . ولي جان تو عادت كردم

جا براي تن گنجشك زيادست ،
اما به درختان خيابان تو عادت كردم

سالها سخت تر از باور من خط خوردند ، ، ،
تابه نه گفتن آسان تو عادت كردم

گرچه گلدان من از خشك شدن مي ترسد ،
به ته خالي ليوان تو عادت كردم

دستم اندازه يك لمس بهاري سبز است ،

بس كه بي پرده به دستان تو عادت كردم
. . . . . .

 مانده ام آخر اين شعر چه باشد انگار به ندانستن پايان تو عادت كردم