باهمين دست به دستان تو عادت كردم ، اين گناه ست
. . . ولي جان تو عادت كردم

جا براي تن گنجشك زيادست ،
اما به درختان خيابان تو عادت كردم

سالها سخت تر از باور من خط خوردند ، ، ،
تابه نه گفتن آسان تو عادت كردم

گرچه گلدان من از خشك شدن مي ترسد ،
به ته خالي ليوان تو عادت كردم

دستم اندازه يك لمس بهاري سبز است ،

بس كه بي پرده به دستان تو عادت كردم
. . . . . .

 مانده ام آخر اين شعر چه باشد انگار به ندانستن پايان تو عادت كردم